Het is officieel.

5 oktober vliegen we naar Jakarta, met een korte tankstop in Dubai (zo kom je nog eens ergens!)

Twee weken zijn naar alle waarschijnlijkheid veelte weinig om alle dingen te doen die ik wil doen, maar in ieder geval ben ik van plan om echt op zoek te gaan naar mijn wortels en me over te geven aan het de kop opstekende identiteitsbesef.

Toen ik hoorde dat ik daadwerkelijk naar Indonesië zou gaan leek het me handig om alvast te weten waar ik aan zou gaan beginnnen, niet moeilijk als er een volle Javaan op je afdeling loopt. Na al die gesprekken zijn de raderen in mijn kop gaan draaien, en ben ik mij gaan afvragen wat ik zelf eigenlijk vind. Nou, ik ben eruit en het is dit geworden:

Trots zijn op je afkomst moet je doen op je eigen manier.
Ik weet dat het superirritant kan zijn als iemand constant een feit in je gezicht smijt ("MIJN OVERGROOTVADER IS DE BROER VAN DE NEEF VAN CHARLIE CHAPLIN"), maar je mag best een beetje pronken met dingen die speciaal zijn voor jou.

Ik ga ook niet te koop lopen met die shit, en tegen iedereen schreeuwen: HEY IK BEN INDO VET COOL YO. Maar ik vind het zelf heel schrijnend dat wanneer het ter sprake komt mensen me een beetje apathisch aanstaren en dan zeggen: "Jamaar..dat kun je bij jou toch echt niet zien hoar.." en dan weet ik nooit zo goed wat ik daar op terug moet zeggen. Het is tenslotte waar; ik ben gewoon hardstikke wit (hoewel ik in de winter een prachtige geeltint over me heen krijg).

We zien het allemaal wel.